HAYAT

Hayat gülmeyi öğretir derlerdi
Zaman geçtikçe
Ama öyle değilmiş
Gülmeyi unuttururmuş meğer
Zaman hep çalarmış en yakınlarını
Sevdiklerini ve umutlarını
Hep söndürürmüş
Sendeki aşkı
İçindeki masum çocuğu
Tertemiz duygularını
Ardı ardına bırakırmış
Acıları, kaybolan umutları
O masum bedenine