OTİZMİ ANLAMAK

Otizm nedir?Bilir misiniz?
Kapalı bir kutu gibi
Hiç açılmasını istemez
Hep tek başına yaşamak ister
Sevinçlerini,acılarını,isteklerini
Bilir paylaşamayacağını kimseyle
İçindeki fırtınayı,duygularını
Tek başınadır kendi dünyasında
Çünkü farklıdır herkesten
Oyunları,hareketleri,zıplamaları
Herkes yaramaz sanır aslında
Halbuki anlatamadığındandır.
Değişim çok zordur
Kalıplaşmıştır herşeyi
Oturmuştur artık benliği
Sadece anlaşılmak ister
Hor görülmemek
O da bilir oynamayı
Fakat farklıdır tarzı
Yaşıtları arabayı sürer
O ise sadece tekerlekleri çevirmeyi
Herkes boyama yapar
O ise karalamayı
Hayatı farklıdır işte.

ZAMANIN ARMAĞANI

Albümü karıştırırken
Gençliğimi gördüm
Ne yüzümdeki çizgiler
Ne de sakalımdaki aklar vardı
Çocuksu gülüşüm
Saf kalbim
Nasıl da değişmiş zamanla
Hayat ne yaptı bana
Bütün acılar dertler
Nasıl da yüklendi
O masum kalbime
Hani o gülen gözlerim
Neden şimdi hep ıslak
Hiç durmadan dökülen yaşlar
Bilmem ki nereye gider
Ya yürümeyen ayaklar
Tutmayan eller
Görmeyen gözler
İşte bunlar hep
Zamanın bana armağanı...

ANNEM

Karanlık çökmüş şehrin üstüne
Bulutlar toplanmış karnaval var diye
Durmuşum bir ağaç dibinde
Şimşekler çaksın
Gök gürlesin
Rüzgar alsın götürsün diye
Atıversin bir sandalın üstünde
Bilmediğim bir okyanusa
Etrafımı sarsın dev dalgalar
Savursun
Sörf yapar gibi bir sağa bir sola...

Korkayım korkusuzum dememe rağmen
Açayım gözlerimi annemin koynunda
Koyayım başımı dizlerinin üstüne
Dinleyeyim yıllanmış ninnilerini
Diyeyim oh be rüyaymış diye...

ANLAYINCA

Son trene binme vaktidir.
Dönüş yoktur artık
Geriye dönülmez
Telafisi yoktur
Yaptıklarının
Her biri ayrı düşer peşine
Yalnız bırakmaz seni
Ne dön der ne de git der
Araf'ta kalırsın tek başına
Düşünürsün en derininden
Beklersin elini tutanı
Umudunu yitirmezsin
Belki gelir diye
Zaman geçmek bilmez
Saniyeler saat misali
Uzayıp gider
Son kez bakarsın ardına usul usul
Anlarsın terk ettiklerini
Ve vazgeçersin......

KAFE KÖŞESİ

Bekliyorum seni bir kafe köşesinde
Gözlerim hafif buğulu
Uykulu gözlerle
Kalbimde hoş bir mutluluk
Beynimde gelecek vaadiyle


Bekliyorum seni bir kafe köşesinde
Yalnızların oturduğu masada
Yalnızlığıma içiyorum
Çayın demine aldırmadan


Bekliyorum seni bir kafe köşesinde
Gelir mi gelmez mi karamsarlığıyla
Ömrümün son günü gibi
Ne yapacağımı bilemeden


Bekliyorum seni bir kafe köşesinde
İçimde gizli bir hüzün
Nedense ellerim titriyor
Sana yazdığım bu şiirde

SEVDAN BİR ATEŞ

Sevdan bir kor gibi yayılıyor bedenime
Ne yapacağımı bilemeden
Bazen bırakıyorum kendimi
Sana adanmış bir kul gibi
Bazen ise tutuyorum kendimi
Beni daha fazla acıtma diye
Sonunu biliyorum çünkü
Bir kar tanesi gibi hızla düşeceğim yine
Önüme gelenlere aldırmadan
Yıkacağım karşımdakileri
Tekrar çıkacağımı düşünerek , gökyüzüne
Ama nafile
Her gün deşeceğimden korkarım sancılı yaralarımı
Tekrar süzülmesin gözyaşlarım
Umutsuz bir aşk için diye
Tutarım içimdeki fırtınayı
Uçsuz bucaksız okyanuslara atmasın diye
Elveda gözümün nuru
Elveda ...

HAYAL İLE GERÇEK ARASINDA

Karanlık çökmüş şehrin üstüne
Bulutlar toplanmış,karnaval var diye
Durmuşum bir  ağaç dibinde
Şimşekler çaksın
Gök gürlesin
Rüzgar alsın götürsün diye
Atıversin bir sandalın üstünde
Bilmediğim bir okyanusa
Etrafımı sarsın dev dalgalar
Savursun,
Bir sağa bir sola

Korkayım,
Korkusuzum dememe rağmen
Açayım,
Gözlerimi annemin koynunda
Koyayım,
Başımı dizlerinin üstüne
Dinleyeyim,
Yıllanmış ninnilerini
Diyeyim,
Oh be hayalmiş  diye........